Cara a unha radio sen pluralidade

Os comentaristas de opinión do programa Diario Cultural da Radio galega foron despedidos por "motivos económicos". Sóubeno a través dun correo de despedida de Helena González e outro de Débora Campos, e en ambos os dous casos, o despedimento inminente" se produciu logo das súas derradeiras intervencións: "Galeguismo cordial" e "Caladiños": "Mándanos estar caladiños. Non opinar. Nada dicir. E farémolo se así garantimos a pervivenza dese milagre radiofónico que é o Diario Cultural. Caladiños que non quedos. Caladiños que non apagados. Caladiños pero sabendo o que pasa. Caladiños pero activos. Caladiños, si. Pero calados en galego".

Galego, patrimonio da humanidade

Hai numerosos proxectos en marcha a prol do galego. Este é un deles.

Gondomar protesta

Gondomar protesta é o nome do inicipiente movemento veciñal contra a moción de censura, que onte á tarde reuniu unha enorme masa de veciños en Gondomar, armados de chifres, asubíos, cacerolas e todo tipo de artiluxios para protestar pola actitude da oposición. A moción de censura é posible pola acción de catro tránsfugas do PSOE que xa foron desautorizados polo seu propio partido desde Santiago e pola propia agrupación de Gondomar; de feito, os seus dirixentes participaron na concentración popular de onte.
As protestas repetiranse diariamente ás 21 horas diante do Concello, excepto hoxe, que será ás 19.45 diante do auditorio Lois Tobío, lugar onde está previsto o último pleno –fixado previamente– antes da moción de censura. Con todo, o rumor máis estendido por Gondomar é que os concelleiros da oposición non van aparecer, para impedir a celebración dese último pleno.
Outra das protestas que está en marcha desde onte, especialmente singular, é a sincronización dos veciños ás once da noite para poñer nos nosos aparatos de música un CD que contén tres melodías (a elixir unha) de zanfona, e que se emite situando os altavoces na ventá das vivendas. Quen recibe o CD está obrigado a facer copias e distribuílas, amplificando o radio de acción da protesta.
Indignación, pero tamén imaxinación, sentido lúdico, e unha vontade irrenunciable a que a cordura e a racionalidade sexa o que presida o goberno municipal de Gondomar constitúen os factores que desencadenan esta protesta que está a estenderse como unha bola de neve, sen que as máquinas excavadoras de Rafael Louzán poidan facer nada para impedilo. E é que os cartos non o poden todo.

Moción de censura

El País do sábado (tamén a prensa do domingo) trae algunhas claves importantes da moción de censura contra o goberno municipal do BNG en Gondomar. Un dos aspectos máis condenables é a actitude destrutiva dos concelleiros do PSOE, que, despois de bloquear calquera iniciativa do goberno municipal nos plenos (incluída a apertura da galescola) durante estes últimos dous anos, agora entran a engrosar a categoría de tránsfugas e, desautorizados polo seu propio partido, póñense ao escuro servicio de Rafael Louzán e dun PP que, en Gondomar, está implicado nas máis indesexables tramas de corrupción urbanística. Nestes momentos, hai xa en marcha un movemento veciñal contra a actitude cínica dos responsables da moción de censura, que se vai manifestar diariamente ás 21 horas diante do Concello de Gondomar.

O galeguismo de Feijoo

¿Galeguismo defendendo só o español? Iso chámase españolismo ou castelanismo. Xa que logo o que defende é un "españolismo aberto e plural".

Por certo, a semana pasada escoiteille dicir en castelán a María Antonia Iglesias (PSOE, sector felipista) na Radio Galega que o PP de Vigo e Pontevedra (os que manobran contra o galego), e cito de memoria "son más españolistas que El Cid Campeador". Ilustrativo, sen dúbida.

Volve outra noite inesquecible

Toda a información, aquí.


Vídeo da Noite na biblioteca no 2008 (a primeira que se fixo en Galicia):

O meu próximo libro

A araña e mais eu, o meu próximo libro, en coautoría con Manuel G. Vicente, responsable da fermosa linguaxe fotográfica da proposta, está a piques de saír á luz. A Manuel G. Vicente úneme unha vella amizade que nos levou a facer xuntos os libros Territorio ocupado (1998) e A casa da duna (2001).




Tamén en portugués,



castelán,



e inglés.

Máis sobre a discriminación do galego

—Cuíña admite a fractura no PPdeG pola lingua

—Artigo de opinión de Rafael Cuíña: "Un exercicio de responsabilidade"

—Editorial sobre a discriminación do Xornal na información sobre as enquisas do galego

Iniciativa a prol do galego

Acabo de recibir este correo electrónico de María Reimóndez, baixo o asunto de "As ameazas son oportunidades":

Amigas e amigos:

Creo que a ninguén lle fai falta explicar a situación de gravidade extrema na que nos atopamos con respecto ao noso idioma e a nosa cultura. As persoas que me coñecedes sabedes que son pouco tendente a agoniar e moito máis tendente a actuar. Por iso creo que, despois de escoitar e observar tanto despropósito debemos deixar de agardar que outr@s fagan por nós e tomar a iniciativa. De aí a razón deste correo.

Hai xa días que veño escoitando voces que pensan o mesmo ca min (Rivas, Cordal, Fernández Paz, entre outr@s) e é que cómpre mobilizar á sociedade, sobre todo aquela galegofalante que mantivo ata o de agora a lingua viva pero que segue participando dos prexuízos que se instalaron con desprezo e co mecanismo terrible de facer sentir vergonza permanente do propio. É tempo de mobilizar ese grandísimo sector da poboación para calar mentiras e para desbloquear esta situación na que nos atopamos de agresión á lingua sen precedentes na democracia.

As ideas poderían ser moitas, envíovos a miña agardando que deste xermolo poidamos tirar os primeiros pasos para este grande movemento que precisamos. A miña idea (obviamente gandhiana) é que baixemos a pé de obra facer o que ninguén fixo: debater, falar, cambiar mentalidades. Así, gustaríame poder organizar convosco unha grande MARCHA POLA LINGUA que percorrese a partir de agosto, pouco a pouco, con accións de diversa índole, as aldeas e vilas de Galicia. O obxectivo da marcha sería establecer un diálogo verdadeiro, sen partidismos nin mediacións da prensa, coa cidadanía. Escoitando e tamén falando, desfacendo preconceptos e tentando reinstaurar o orgullo do propio dun/has galegofalantes longo tempo desprezad@s por parte de certos colectivos urbanos que agora toman a palabra. Concibo a marcha como un acto en positivo, no que debe de primar sobre todo o AGRADECEMENTO a todas as persoas que conservaron e conservan a lingua dunha forma anónima e sen as cales non poderiamos cantar, nin escribir, nin facer teatro, cine... Esas persoas se cadra precisan un recoñecemento para moverse, para sentir orgullo, para non asumir como sempre se nos dixo, que o galego é cousa “de pailáns”. Iso que tan ben saben repetir e amplificar con novos discursos dende as instancias de poder actual.

É hora de facernos valer tamén como xente que traballamos coa lingua dende diversas facetas. Todo o mundo é benvido e por iso me gustaría contar con vós, coas vosas ideas e arte para fomentar a conciencia crítica. Podemos utilizar centos de recursos que combinados poden cambiar este país, dende compartir e recoller música (mesturar cos novos estilos, co popular...) ou léxico ata facer da retranca o noso estandarte (podemos facer un enterro da lingua retranqueiro, publicar o seu obituario nos xornais que tanto fan por esmagala, contar contos), dar a coñecer á cidadanía os moitos logros que se fan dende o galego e que non se visibilizan. Xunt@s podemos chegar realmente á cidadanía, axitar a prensa que por unha vez se interesa desgraciadamente por este tema e falar coa nosa voz alta e clara.

Para comezar a cohesionar esta idea gustaríame que nos vísemos en Compostela o día 2 de xullo para comezar a andar, e debater as ideas base que queremos defender e como imos facelo. Dende o meu punto de vista, os obxectivos deberían centrarse en temas como:
-galegofalantes non somos minoría
-a democracia non é impoñer o que queren os colectivos con poder (sexan por razón de lingua, sexo, orientación sexual, relixión, clase, etc) senón crear un lugar onde todas as persoas poidan desenvolverse en igualdade
-a defensa do idioma galego non é unha imposición senón un dereito, sobre todo na educación e na administración.
-a única lingua que se impuxo e impón é o castelán
-o galego é riqueza, é pensar en diversidade fronte a un pensamento único que está directamente vinculado ao fascismo
-o galego únenos a miles de pobos dado que somos unha maioría a nivel mundial as persoas que vivimos en entornos plurilingües, por moito que pareza o contrario (de feito tende a dicirse que Portugal é o único país monolingüe polo menos de Europa e nós sabemos que nin iso é certo).

Gustaríame aclarar finalmente tamén que o meu papel en todo isto non é máis que o de tentar catalizar o que todas e todos nós queremos e podemos sen dúbida conseguir e o de se cadra dar os primeiros pasos no camiño. A miña experiencia no traballo en cooperación dime que esta é a vía do cambio, a que temos que seguir. E se non funciona prefiro polo menos dicir que o intentamos.

Se estades minimamente de acordo con todo isto e queredes dar as vosas ideas, participar, sacar a rabia que levamos dentro de xeito creativo, por favor contestade e espallade este correo. Contestade dicindo a que hora poderiades quedar o día 2 a ser posible antes do día 28 de xeito que poidamos buscar un lugar axeitado para vernos dependendo de canta xente sexamos. Porque as ameazas son tamén oportunidades, comecemos a andar o camiño da esperanza.

M

O estercoleiro de Educación

Vaia estercoleiro están montando os neopepés co tema da lingua. Pero hai cousas que xa comezan a poñérselles en contra. Ora, o enrarecemento do ambiente conseguírono, sen dúbida. Máis que gobernar, iso chámase desgobernar. En calquera caso, aínda que xoguen á confusión, tampouco somos tan tontos, e vemos ben a quen lle dedica un sorriso cómplice o Conselleiro de Educación, que non debe soportar a lingua galega. ¿Cuanto gallego está dispuesto a soportar? Que un Conselleiro se digne a recibir a estes racistas da lingua é ben indicativo e denota a súa actictude e empatía. Pois nada, señor Conselleiro, siga apoiando aos que marxinan e discriminan.