Poetic@, na corda frouxa. En... 2ª edición?

Hai mes e medio, parte da programación de Poétic@ deixou de funcionar debido a unha actualización automática do software. Ese feito obrigoume a revisalo e actualizalo, un proceso, por certo, con custes que se cadra sitúa unha obra dixital de ciberpoesía coma esta nunha... 2ª edición? Probablemente se poida considerar así. Entre outros motivos porque, ademais de actualizar a programación, aproveitei para facer pequenos cambios. Algúns son pouco relevantes, como o de incorporar á portada a información do galardón que recibiu (Premio Gala do Libro Galego ao Mellor Proxecto Literario en Internet). Pero algún outro foi relevante e afecta á navegación, que agora é moito máis áxil: fixen desaparecer a miña longa introdución, é dicir, o limiar, ao que agora só se pode acceder a través dunha ligazón, pero non a través da navegación páxina a páxina.
Entretanto, publicouse unha recensión relevante sobre o libro, relevante porque aparece nun ámbito especializado en Literatura Electrónica: Proxecto Le, recensión que agradezo desde aquí.
No pasado mes de xuño publicouse un artigo meu sobre Poétic@ no semanario Sermos Galiza; unha valoración persoal sobre a súa recepción pública e crítica que partiu dunha iniciativa da AELG. Aproveito este momento para ofrecer en Cabrafanada unha versión que actualicei lixeiramente xa no mes de setembro, que tamén se pode descargar en pdf nesta ligazón.



Poétic@, na corda frouxa

Pasou máis dun ano desque publiquei Poétic@ na web, unha forte aposta persoal, de literatura electrónica, tan novidosa como arriscada. Así que agradezo este oportuno convite que se me fai desde a AELG e Sermos Galiza para falar do libro. Poétic@ é un libro de poesía electrónica e transmedia, de acceso libre (www.poetica.gal) que foi concibido e escrito desde a curiosidade, a intuición e a experimentación. Conduciume ata ela o meu interese por investigar, innovar, e un certo gusto por escribir desde a corda frouxa, posición na que tamén, certo, sinto inseguridade. 

Nunca un libro de poemas (Poétic@ é, en definitiva, un libro de poemas) me roubou tantas horas, esforzo e dedicación. A cambio, agasalloume unha prolongada conxuntivite a causa do exceso de horas diante pantalla, transgredindo os lindes razoables do descanso. E deixoume a boa experiencia de traballar con Kris Darias, programadora imprescindible para resolver cuestións técnicas.

A recepción crítica de Poétic@ apenas xerou debate literario, se ben a concesión do Premio ao Mellor Proxecto Literario na Rede que se lle outorgou hai un mes na Gala do Libro Galego reavivou a súa actualidade. E aínda que facer visible Poétic@ resultoume bastante máis difícil do que contaba, recoñezo que xoga ao meu favor, fronte a outros creadores que se desenvolven exclusivamente no ámbito da literatura electrónica, o feito de ter ás miñas costas un aval de 25 anos de traxectoria literaria e, sobre todo, moitos títulos publicados en papel. Ora ben, en strictus sensus, chama a atención que Poétic@ fose recibido unicamente con dúas recensións críticas –á que en outubro de 2016 se lle suma a publicada en Proxecto.le) e non atopase oco en ningún suplemento literario de revistas ou xornais. É dicir, que foi menos recensionado que a reedición do meu libro Silencio e moito menos que os meus recentes Contos nerviosos. Tamén é significativo que Poétic@ non fose citado en case ningunha das panorámicas críticas que revisaron o pasado ano literario 2015. A miña proposta para presentalo no Culturgal, por primeira vez de forma física, a través dun recital multimedia tampouco foi aceptado pola organización.

 Un ano despois, pregúntome, intrigado, como tería sido a recepción do libro se o publicase exclusivamente en papel. E digo isto porque entendo que este comportamento está estreitamente ligado ao que sucede coas publicacións que empregan soportes alternativos e ao lóxico desconcerto que provoca Poétic@ con respecto ao tratamento que se lle debe outorgar.

Probablemente cabe dentro desa interpretación o feito de que só 36,65% das visitas a Poétic@ procedan do Estado español e que un 15,79% procedan dos Estados Unidos, así como que o 61% das visitas pertenzan a menores de 34 anos, o 15,50 % teñan entre 35 e 44 anos e a franxa de idade á que eu mesmo pertenzo supoña unicamente o 12,50% das visitas.

Malia existiren traballos pioneiros anteriores, o certo é que a nosa literatura apenas dera pasos significativos nese sentido. A literatura electrónica aséntase e procede das literaturas anglófonas (as que teñen o poder de irradiar a cultura cara ao resto do mundo) e de sociedades tecnoloxicamente innovadoras. Nas linguas peninsulares, a súa existencia é tímida. E, con todo, intúo que a nosa concepción da literatura vai mudar no futuro próximo. A realidade é que a Internet das Cousas comeza a acompañarnos na nosa vida diaria, os aparellos intelixentes modifican os nosos xeitos de ocio, a narración multimedia apoderouse das formas de contar actuais, a robótica e a biotecnoloxía teñen a forza dunha bola de neve e a intelixencia artificial cambiará, probablemente, a nosa relación co feito literario. Booktubers, redes sociais e plataformas de lectura nos teléfonos móbiles están xa a mudar radicalmente os hábitos de lectura dos nosos adolescentes. E se a sociedade está a transformarse tan vertixinosa, sen apenas darnos tempo a que nos decatemos, a literatura non vai saír indemne de todo isto.

Vixíannos. Por que me vixían se non son ninguén?

Dez anos de Cabrafanada. O meu blog cumpre unha década e testemuña un tempo vertixinoso

O meu blog, Cabrafanada, cumpre dez anos. Cun nome procedente da toponimia galega (Cabra Fanada é un tópónimo rexistrado no Val do Tamuxe) este blog foi creado en novembro de 2003 en Blogger, onde permanece na actualidade. O meu perfil dá conta da súa data de creación. Desde aquel día de novembro en que naceu Cabrafanada, bastante a cegas, cando os blogs eran aínda unha estraña anécdota no ciberespazo galego e había que manexarse en linguaxe html e nun inglés técnico, daquela bastante extravagante, para conformar o seu deseño, ata hoxe, o ciberespazo mudou de xeito considerable. 

Aos tres anos do seu nacemento, os blogs avanzaban incansablemente. Cando Cabrafanada cumpriu os 5 anos, algo mudara considerablemente a nosa relación coa rede: a aparición de Youtube (creado en 2005), que propulsou un novo xeito de entender a comunicación web. Logo, os blogs foron popularizándose e o seu acceso foi facéndose cada vez máis sinxelo e cotián. Tamén chegaron os readers ou sindicacións RSS (o de Google chegou, arrasou e desapareceu) que facilitaron considerablemente o seguimento das fontes máis interesantes. E tamén chegaron as redes sociais (Twitter, Facebook e Tumblr no 2007) e volveron cambiar a nosa relación coa web, que se fixo moito máis dinámica e participativa, relegando os blogs, en boa medida, a un segundo plano. 

Aproveitando o seu potencial, construín a miña propia (e complexa) web con recursos gratuítos de socialización de contidos, aínda que a día de hoxe está desfasada debido aparición de dispositivos de lectura multiplataforma e a renovación das tendencias no deseño. Hoxe, os blogs están nun segundo plano xa que a súa lectura depende en boa medida da difusión dos seus contidos a través das redes sociais, máis inmediatas, rápidas e dinámicas. Con todo, hoxe por hoxe, os blogs fornecen contidos ás redes sociais, son unha das súa principais fontes de alimentación e, sen eles, perderían moito na profundidade dos contidos. A maiores, os blogs continúan a ser un fantástico arquivo documental. 

Malia que creei e deseñei o meu blog Cabrafanada en Novembro de 2003 a miña primeira anotación lanceina o 5 de xaneiro de 2004. O seu lanzamento tivera bastante impacto e a noticia fora recollida en varios medios de comunicación. Certo é que Cabrafanada nunca foi unha bitácora regular. En determinados períodos absorbeume con máis intensidade e noutros períodos presteille unha atención despreocupada. Desde logo, nunca quixen converterme nun esclavo do meu propio blog, pero tamén recoñezo me proporciounou momentos moi graticantes e, sobre todo, que me abriu a portas a outra dimensión do coñecemento e da comunicación. Ao longo destes dez anos relicei 809 anotacións, o que dá unha media de 80 por ano. Cabrafanada mudou varias veces de aspecto, de deseño, tentando evolucionar, incorporarse aos cambios, sen aletargarse. Pero ás veces adormeceu.

Pero o máis importante, o que eu máis valoro destes dez anos de Cabrafanada é que para min se converteu na miña persoal testemuña dunha década intensa, dun tempo vertixinoso, cheo de cambios, de incertezas, de dúbidas e de emocionantes descubrimentos ao abeiro da progresión tecnolóxica; converteuse en testemuña dun tempo apaixonante, tanto que descoñezo absolutamente a onde nos pode conducir. Quen me dera poder estar aquí dentro de cen anos para comprobalo!

En calquera caso, eu trato de ser optimista por natureza, confío na humanidade e teño a certeza de que avanzamos cara adiante, cara un mundo cada vez mellor, malia que neste momento vivamos un retroceso brutal, contra o que debemos rebelarnos. Pero a poderosa e opulenta minoría que hoxe oprime á maior parte da humanidade debe saber que non se pode ir contra o progreso comunal, contra a razón, contra a liberdade, contra a xustiza social, contra a maioría. A opresión nunca dura indefinidamente. Os tempos serán chegados. 

Moitísimas grazas a todas as persoas que o seguiron durante toda unha década. Moitas grazas aos meus lectore e lectoras, que fixeron posible que este blog exista. Cabrafanada sigue adiante. Coma ata o de agora. 

A morte dos xornais en papel

O alemán Ken Ottmann creou dous fermosísimos e desacougantes vídeos en 3D sobre a desaparición dos xornais en papel. De enorme forza metafórica, os vídeo prognostican o que xa sabemos: un futuro radicalmente distinto para a comunicación. Os vídeo titúlanse Paper Age.


Vía Actualidad editorial.

O que sucede en Internet coa nosa información

Hai un vídeo, producido, seica, pola Federación Belga do Sector Financeiro que, por evidente, causa sorpresa. A través dunha broma, reflexiónase sobre o que pode suceder con toda a información que proporcionamos publicamente en Internet (especialmente nos nosos perfís das redes sociais). A conclusión é que se poden averiguar moitas cousas de nós debido a todo aquilo que compartimos. O vídeo está subtitulado a partir dunha tradución feita por Informatica Legal (unha web arxentina sobre o dereito no mundo dixital) e trata de poñer en alerta aos usuarios das redes sociais. O protagonista do vídeo é un suposto adiviño-mentalista que é quen de ler nas mentes das persoas, pero en realidade bota man da información que obtén da rede. Desde logo, aínda temos moito que reflexionar sobre esta cuestión e sobre para que e en que mans poderían caer os nosos datos persoais.

Control circular

«Ahora que se ha demostrado que ni siquiera las criptas de los secretos del poder pueden escapar al control de un hacker, la relación de control deja de ser unidireccional y se convierte en circular. El poder controla a cada ciudadano, pero cada ciudadano, o al menos el hacker —elegido como vengador del ciudadano— puede conocer todos los secretos del poder».

Díxoo UMBERTO ECO aquí.

Chega a revolución

Seica chega a revolución dixital. Acaba de presentarse en San Francisco, no medio dunha gran expectación e diante de 200 medios de todo o mundo. Sen dúbida, hai moito de publicidade no asunto, pero este aparello, tamén sen dúbida ningunha, marca as tendencias do futuro próximo. Vale para todo: navegar pola rede, correo electrónico, fotos, vídeos, música, xogos, e dispositivo de lectura dixital para libros e xornais. Haino wifi e 3G. E chámase iPad. Nestes momentos, a web de Apple está saturada polas visitas. Apenas ten unhas horas e xa existe en wikipdia. ¡Tamén en galego!

Teño rede!!!!!!!

Estou tan impresionado, tan alporizado, tan incrédulo de que sexa verdade, de que poida navegar (aínda que só sexa por unhas horas) por este inmenso universo que é a rede, que non teño máis que palabras de agradecemento:

GRAZAS, DEUS TELEFÓNICA
GRAZAS, DEUS FENOSA

por permitirme este marabilloso luxo de poder navegar de cando en vez só pola módica cantidade que pago ao meus polo meu adsl.


(Corro a publicalo antes de que se apague a luz verde do meu router).
¡Seguro que algúns dos meus veciños tamén están embriagados pola emoción!

Non podo poñer un corpo de letra máis grande porque non me saen todas as ferramentas de blogger, pero iso non é nada ao lado deste inmenso privilexio que é navegar.

REPITO:

Grazas Fenosa
Grazas Telefónica

por permitirme este luxo que tiña prohibido desde hai 15 días só a cambio da modesta cantidade que me cobrades ao mes desde hai un lustro.
¡Son un privilexiado!!!!

Informática

A nosa é unha sociedade profundamente tecnolóxica. A contemporaneidade occidental confórmase, de xeito inevitable, a través da tecnoloxía. Por sorte, a sociedade tecnolóxica benefícianos, porque en moitos sentidos as súas prestacións apórtannos unha boa dose de liberdade. Tamén é certo (e de aí poderían proceder os totalitarismos do futuro) que unha sociedade tecnoloxizada é unha sociedade susceptible de ser permanentemente controlada e, sobre todo, discreta e sixilosamente vixiada.

Outras veces, o problema é que cando a tecnoloxía está sometida ás leis do mercado, estas instauran a súa tiranía, que ten moito máis que ver coa ansia de facturación das grandes multinacionais que coas propias necesidades da cidadanía. É o que está a pasar cos usuarios dos ordenadores, sometidos a unha ditadura consumista, moito máis acusada no ámbito laboral que no doméstico.
A proba de que vivimos baixo o ditado dunhas leis de mercado que operan contra nós está na vida fugaz que teñen os ordenadores persoais. Calquera persoa que adquira un ordenador (por moito diñeiro que invista nel) ten que saber que ao cabo de cinco anos ese aparato será considerado vello e mesmo obsoleto. Esa consideración nada ten que ver co seu funcionamento, pois adoitan ser máquinas excelentes, produto da precisión tecnolóxica actual. O feito de que un ordenador quede obsoleto en cinco anos (cando, con seguridade, funcionaría durante moitos anos máis sen merma das súas prestacións) está directamente relacionado coa voraz renovación industrial do software con fins comerciais. Os programas son redeseñados constantemente, en realidade con melloras escasamente perceptibles, pero con propiedades que os fan moito máis pesados, de forma que as novas versións requiren ordenadores con moita máis memoria. As multinacionais da informática introducen rapidamente estas novas versións no mercado, de tal xeito que obrigan ao usuario a renovarse se quere traballar nun sistema compatible co seu contorno.
E entanto esta voráxine do derroche nos obriga a botar ao lixo magníficas máquinas, non existe ningún Tribunal da Libre Competencia que sexa quen de pararlle os pés á perversión insaciable das multinacionais.

Pulso agresivo

Máis que interesante, este agresivo pulso entre La Voz de Galicia e La Región. Hai rumores de que quen está poñendo nerviosa á Voz é este señor, debido a estas confidencias.
Sexa como sexa, está claro que veñen malos tempos, tamén para a prensa galega. E os xornais gratuítos tamén axudan a debilitar o papel da prensa tradicional.
Por sorte, hoxe a rede facilitou unha mulplicidade de fontes e recursos na transmisión da información que fai moito máis difícil o control e o monopolio desde os medios tradicionais.

Xuntanza blogueira

O vindeiro 31 de maio haberá unha Xuntanza de blogueiros en Agolada (Pontevedra) no singular recinto Os Pendellos. Eu probablemente non poida asistir, porque teño ocupado ese día, pero a iniciativa merece ser divulgada. Toda a información pode lerse no blog Xuntanza.

Internet asedia a prensa escrita

A través do correo electrónico e da man dun excelente xornalista e escritor recibo esta interesante reportaxe sobre a influencia da rede na prensa diaria.

AFP 05-05-2008
Tras 90 años de vida, The Capital Times, diario vespertino de Madison, Winsconsin (noroeste), tiró la toalla ante la caída de lectores: acaba de vender sus rotativas para convertirse en un diario sólo para Internet. Ante la caída de sus ventas, que bajaron a menos de la mitad de lo que vendía en los años 70, el Cap Times decidió el pasado fin de semana adelantar su desaparición de los quioscos para cambiar de forma y de tamaño: reducirá su personal de 60 a 40 empleados." El director de la publicación, Clayton Frink vaticina un cambio que afectará a la mayoría de las publicaciones: "Queremos ir un poco más rápido, un poco más lejos y esta tendencia está en todas partes". La decisión radical que conmovió a la prensa estadounidense ilustra el declive de los periódicos en Estados Unidos, donde los lectores cada vez más prefieren informarse gratuitamente por Internet. Cientos de diarios en todo el país sufren la caída de sus ventas y de la demanda publicitaria por sus páginas.
Los diarios viven una hemorragia financiera, que el éxito de los sitios de Internet está lejos de compensar, porque los anuncios en Internet a día de hoy son baratos y no representan más que el 7% de sus ingresos publicitarios totales, según Newspapers Association of America (NAA). Aunque el aumento de audiencia en Internet aumentará en un futuro inmediato los ingresos en este campo, según The Interactive Advertising Bureau (IAB) Internet superará los ingresos publicitarios de la televisión en Reino Unido y Suecia durante el próximo año, una tendencia que se extenderá puesto que el mercadoo publicitario online es el que más crece, de hecho durante 2007 la publicidad en la Red creció en España un 55,4%.

El descenso en la venta se acelera; los diarios han disminuido sus ventas en un 3,6% en el transcurso de los seis últimos meses en EE UU, según la Bureau of Circulation, tras una bajada del 2,6% en los seis meses anteriores. Todos los grandes diarios se han visto afectados, salvo los dos primeros tabloides nacionales, USA Today y Wall Street Journal, que venden más de 2 millones de ejemplares y ganaron cerca del 0,3%. Pero los otros grandes nombres de la prensa diaria escrita no han logrado dar vuelta la pisada. The New York Times y The Angeles Times, tercero y cuarto, han visto caer sus ventas un 3,9% y un 5,1%, respectivamente.

Sen rede

Logo de permanecer sen rede desde o sábado, porque seica a forte ventada causou danos na miña conexión, Cabrafanada pode por fin actualizarse novamente. Ao final, parece lóxico que, se desaparece a rede, tamén desaparezan os carteiros, que son un símbolo decimonónico. Incluso deberiamos pedirlle a FENOSA (que o intenta teimudamente) o corte do subministro no rural, para recuperar o espírito que sempre presidiu a Galicia anterga.
Volvo axiña.

Obxectos arqueolóxicos

Hai algúns días visitei coas miñas fillas o Museo do Pobo Galego. A verdade é que levaba tempo sen ir, e descubrín que o museo está moi mellorado. A visita foi realmente entretida. Nunha sala anexa, había unha exposición, basicamente de material didáctico, organizada por un colexio de Taragoña. Un dos descubrimentos que a visita lle produciu á miña filla maior produciuse precisamente alí, diante dun estraño aparello, ante o que permaneceu estancada, mirando para el coma se vise a cousa máis rara do mundo. A continuación, preguntoume que demos era aquela cousa. Tratábase simplemente, dunha máquina de escribir. Foi entón cando me decatei de que, afeita a que os ordenadores sexan para ela a cousa máis cotiá do mundo, era a primeira vez na súa vida que vía aquel estraño aparello co que, por certo, eu empecei a escribir bastantes anos atrás. O tempo é sempre o mesmo pero, sendo o mesmo, cada vez pasa máis apresa.

Enfermidade endémica

Comeza outra vez a chover e o router pónseme enfermo de humidades. Ten a tensión moi baixa e o médico dime que o diagnóstico é fenosa, que lle produce alerxia telefónica. Recétame unha pila pero o meu router vomítaa sen contemplacións. Intentámolo pola vía intravenosa pero tampouco hai nada que facer. Supura humidades. A ver se logo do temporal. A ver.

Desde un cíber

Estou nun cíber perto de Compostela, aproveitando un tempo baleiro entre dúas citas, á espera da seguinte. Levo unha semana (comezou o mércores pasado) sen poder entrar na rede desde a miña casa, no Val Miñor, malia que lle pago relixiosamente o adsl a Telefónica e a factura da luz a Fenosa. Alguén misericordioso e invisible concedeume dous pequenos intermedios de dez minutos (prométovolo, non duraron máis) que me permitiron baixar o correo electrónico. Paradoxalmente, o xoves e o venres pasado estiven todo o día escoitando falar do avance das novas tecnoloxías e eu, na Galicia máis poboada, rural pero metropolitana, estou constantemente sen acceso á rede. Nin sequera o truco de conectar o módem a unha pila me da xa resultado. ¿Esta é a Galicia que debe avanzar? ¿Hai alguén que poida responderme?
(Prometo volver en canto poida).

Cabrafanada deixa o chupete

Cabrafanada deixa, por fin, o chupete. Porque cumpre tres anos. Hai tres anos, precisamente, en novembro de 2003, lanceime en caída libre ao ciberespazo. Aínda que os primeiros post de Cabrafanada non apareceron até o 5 de xaneiro de 2004, porque decidín inaugurar o meu cosmocaderno coa entrada do novo ano (e porque precisaba ese tempo para afacerme ao manexo de tan estraño aparello), foi no mes de novembro do 2003, como podedes ver no meu perfil –inaccesible no anterior deseño– cando me precipitei irresponsablemente ao baleiro. A caída foi dura. Batín contra o html e rompín cinco costelas, un xeonllo e tres dentes. O dos dentes foi unha maldición para Cabrafanada, que lle ten auténtico terror aos dentistas. Pero tamén un signo de identificación. Tres anos despois daquela botadura, e logo dunha cosmotravesía escrita con paixón intermitente, Cabrafanada decidiu mudar a súa imaxe. Hoxe atreveríame a dicir que aqueles inicios foron tempos memorables (memorablemente horribles). Cando menos para esta cabra sen dentes, que nada sabía de como manexar aquelas insolentes plataformadas chamadas blogs. Síntoo, se parece que estou a falar da prehistoria, pero tres anos no ciberespazo parécenme unha eternidade cósmica. Ao principio, embarrancaba con extremada frecuencia na pérfida arañeira do html. E, por se fose pouco, as entrañas do meu blog só se comunicaban comigo naquel inglés técnico cabrón que me custaba tanto descifrar. Aínda non había opción de manexarse noutras linguas. Daquela, o de subir imaxes era só para iniciados e recoñezo que eu quedaba abraiado con aqueles primeiros blogs dedicados ás imaxes ou cos que conquistaban deseños propios. Eran outros tempos. Blogger nin sequera ofrecía a opción de engadir espazos para os comentarios, así que, con moito esforzo, tiven que ir buscalos a outra web: Haloscan. Hai aproximadamente un ano atrás (¿foi hai un ano ou máis?) todos os comentarios que xenerosamente deixastes rubricados en Cabrafanada desapareceron por arte e maxia de Haloscan, sen previo aviso. Perdinos todos e pídovos desculpas por iso. Con gran fastidio pola miña parte, as vosas palabras perdéronse no ciberespazo. Pero os tempos avanzaban. A rapidísima popularización e demanda dos blogs fixo que a propia evolución das ferramentas de blogger sexa impresionante, igual que as webs de axuda. Con algunhas cosmoestradas aínda pendentes, o ciberespazo, hoxe, está bastante ben sinalizado. Tres anos despois do seu big ban, Cabrafanada renóvase, cambia o seu rostro, peitéase con coquetería e incorpora, con prudencia, algunhas imaxes e outras futuras aportacións. Cabrafanada é Cabrafanada. Nin posúe a destreza duns nin a teimosía doutros. Durante todo este tempo, debido ás miñas ocupacións (os escritores tamén temos que escribir algo de ficción, para disimular e que nos sigan chamando escritores) Cabrafanada camiñou lenta (pero segura), inconstante (pero firme), irregular (pero con futuro). Outras veces, a forzada intermitencia debeuse a incomprensibles problemas de suministro eléctrico, que fan que de cando en vez o meu adsl se poña en folga. Hai unhas semanas, como nos tempos de María Castaña, tiven que conectar o meu ruter a unha pila de regularización da tensión eléctrica. Aínda ignoro con que ollos acollerá este inverno o meu novo invento técnico. ¿Parece que vivo no Courel? Pois non é así, vivo no Val Miñor. En fin, dicíavos que atendendo á evolución do ciberespazo Cabrafanada é unha engurrada ancianiña, pero atendendo ao futuro, Cabrafanada é un simple, humilde e impredicible embrión. E o único que pode dicir dese futuro é que se trata dun burato cósmico insondable.
Cabrafanada é o blog dun escritor que se cadra non escribe tanto sobre literatura como sobre a vida, sobre o cotián, sobre os seu libros, e sobre a vida e o cotián en relación cos seus libros. Ou se cadra equivócome. Se cadra Cabrafanada é outra cousa e eu non a percibo como debería. En todo caso, son as miñas lectoras e lectores quen xulgan. Eu, o único que podo facer hoxe é recuperar un par de frases do post inaugural: «Cabrafanada é un espacio persoal para a opinión e a creación, desde a improvisación, desde a cotianidade, desde o arrebato da paixón, un espacio que me permito a arroutada de lanzar, dolorosa e alegremente, contra o enigmático baleiro cósmico. Cabrafanada é unha inconsciencia, un espacio persoal crítico e creativo, furtado ao día a día e escrito co motor da paixón, da visceralidade». E así foi como comecei. Moitas grazas a tod@s polo voso apoio.

O texto anterior

No meu texto anterior reproduzo a miña columna de contraportada de A Nosa Terra desta semana (que non se pode ler na rede). Non adoito reproducir aquí artigos publicados noutros lugares, pero fágoo polo interese do tema para Cabrafanada. Fronte a esa realidade, a outra, miña: cada publicación dun pequeno texto no blog cústame unha eternidade de tempo, xa que o meu ADSL non funciona por culpa de Telefónica ou de Fenosa, que non o sei, pois reponsabilízanse mutuamente a unha á outra. E volvendo ao tema do marqueting na rede, o autor do libro do que falaba chega a cuestionar, cara un futuro próximo, a primacía da publicidade na televisión, argumentando que os nenos americanos xa pasan máis horas en internet que diante do televisor e que, ademais, está avanzando un tipo de gravadoras para TV que detectan a publicidade e suprímena.

A rede

Ás veces, o azar fai que os libros máis insospeitados se convertan en lecturas apaixonantes. Un tratado sobre marqueting en internet, aparentemente aburrido, que a casualidade puxo nas miñas mans, levoume a unha reflexión sobre as perspectivas da rede e o seu futuro. Aínda estamos nos alicerces do desenvolvemento de internet e, nese sentido, canto máis medre, máis tensións e intereses económicos e políticos vai canalizar. O autor do libro non é un analista crítico senón un especialista en publicidade e comercio (un experto niso que agora se chama e-business) que intenta descubrirlle ao lector interesado as claves para vender os produtos da súa empresa. E, nese proceso, sorprende ao lector con datos, anécdotas e revelacións interesantes. A conclusión máis destacable que se pode extraer do libro, sen que ese sexa o propósito do autor, é a evidencia de que para o usuario da rede é imprescindible manter unha actitude selectiva ante os contidos e un comportamento crítico coa súa utilización. A popularización da rede é irreversible. O acceso individual a internet desde a aula será no futuro unha premisa irrenunciable; a rede como ferramenta didáctica, como formación, con todas as súas posibilidades. Así que se configura como necesaria unha aprendizaxe para a utilización crítica deste novo e fantástico medio que é Internet.
Unha das partes máis interesantes do libro é a que fala do «marqueting viral», é dicir, a publicidade «simpática» ou «impactante» que determinadas marcas fan circular a través dos nosos corrreos electrónicos. E tamén analiza o potencial comercial da «blosfera», tanto para a expansión do marqueting viral como para a utilización dos blogs como ferramenta comercial. O blog é un medio de comunicación que non precisa grandes investimentos (e as empresas tratan de facelos seus); moitos deles son utilizados para fomentar debates sobre determinadas marcas. As marcas máis comentadas optimizan as súas posicións en buscadores como Google. E, por se non abondase, o libro fala dos beneficios que as campañas críticas con algunhas marcas (como Nike) lles xeran ás empresas ao popularizaren as súas páxinas web. Sen dúbida, o futuro debe repensar a rede con criterio e cautela.

Animado panorama

Desde que a miña ausencia é unha constante (intermitente), o panorama dos blos animouse intensamente. Agora atopo un feixe de amigas e amigos na rede. Mesmo reaparecen os desaparecidos, coma voces vidas de ultratumba (¿cando ves tomar un café, colega?). Por certo, tamén souben que os de Halloscan me suprimiron todos os comentarios lendo o clásico dos clásicos, Todo Nada, como di un compañeiro referíndose o espacio de referencia que ocupa no blogmillo, o blog de «Polanco». Supuxen que o da desaparición dos comentarios tamén me pasara a min e vin comprobalo. Efectivamente, desapareceron os comentarios. Laméntoo. Por desgraza, a miña conexión a Internet da casa aínda é precaria (lenta coma a Idade de Pedra) para normalizar a miña relación cabrafanádica. Por se fose pouco, véxome obrigado a renunciar ao cable e a acollerme ao maldito adsl, para o que os torpes de Telefónica non garanten a instalación en Mac. ¡Vaia empresa punteira e innovadora!