Dez anos de Cabrafanada. O meu blog cumpre unha década e testemuña un tempo vertixinoso

O meu blog, Cabrafanada, cumpre dez anos. Cun nome procedente da toponimia galega (Cabra Fanada é un tópónimo rexistrado no Val do Tamuxe) este blog foi creado en novembro de 2003 en Blogger, onde permanece na actualidade. O meu perfil dá conta da súa data de creación. Desde aquel día de novembro en que naceu Cabrafanada, bastante a cegas, cando os blogs eran aínda unha estraña anécdota no ciberespazo galego e había que manexarse en linguaxe html e nun inglés técnico, daquela bastante extravagante, para conformar o seu deseño, ata hoxe, o ciberespazo mudou de xeito considerable. 

Aos tres anos do seu nacemento, os blogs avanzaban incansablemente. Cando Cabrafanada cumpriu os 5 anos, algo mudara considerablemente a nosa relación coa rede: a aparición de Youtube (creado en 2005), que propulsou un novo xeito de entender a comunicación web. Logo, os blogs foron popularizándose e o seu acceso foi facéndose cada vez máis sinxelo e cotián. Tamén chegaron os readers ou sindicacións RSS (o de Google chegou, arrasou e desapareceu) que facilitaron considerablemente o seguimento das fontes máis interesantes. E tamén chegaron as redes sociais (Twitter, Facebook e Tumblr no 2007) e volveron cambiar a nosa relación coa web, que se fixo moito máis dinámica e participativa, relegando os blogs, en boa medida, a un segundo plano. 

Aproveitando o seu potencial, construín a miña propia (e complexa) web con recursos gratuítos de socialización de contidos, aínda que a día de hoxe está desfasada debido aparición de dispositivos de lectura multiplataforma e a renovación das tendencias no deseño. Hoxe, os blogs están nun segundo plano xa que a súa lectura depende en boa medida da difusión dos seus contidos a través das redes sociais, máis inmediatas, rápidas e dinámicas. Con todo, hoxe por hoxe, os blogs fornecen contidos ás redes sociais, son unha das súa principais fontes de alimentación e, sen eles, perderían moito na profundidade dos contidos. A maiores, os blogs continúan a ser un fantástico arquivo documental. 

Malia que creei e deseñei o meu blog Cabrafanada en Novembro de 2003 a miña primeira anotación lanceina o 5 de xaneiro de 2004. O seu lanzamento tivera bastante impacto e a noticia fora recollida en varios medios de comunicación. Certo é que Cabrafanada nunca foi unha bitácora regular. En determinados períodos absorbeume con máis intensidade e noutros períodos presteille unha atención despreocupada. Desde logo, nunca quixen converterme nun esclavo do meu propio blog, pero tamén recoñezo me proporciounou momentos moi graticantes e, sobre todo, que me abriu a portas a outra dimensión do coñecemento e da comunicación. Ao longo destes dez anos relicei 809 anotacións, o que dá unha media de 80 por ano. Cabrafanada mudou varias veces de aspecto, de deseño, tentando evolucionar, incorporarse aos cambios, sen aletargarse. Pero ás veces adormeceu.

Pero o máis importante, o que eu máis valoro destes dez anos de Cabrafanada é que para min se converteu na miña persoal testemuña dunha década intensa, dun tempo vertixinoso, cheo de cambios, de incertezas, de dúbidas e de emocionantes descubrimentos ao abeiro da progresión tecnolóxica; converteuse en testemuña dun tempo apaixonante, tanto que descoñezo absolutamente a onde nos pode conducir. Quen me dera poder estar aquí dentro de cen anos para comprobalo!

En calquera caso, eu trato de ser optimista por natureza, confío na humanidade e teño a certeza de que avanzamos cara adiante, cara un mundo cada vez mellor, malia que neste momento vivamos un retroceso brutal, contra o que debemos rebelarnos. Pero a poderosa e opulenta minoría que hoxe oprime á maior parte da humanidade debe saber que non se pode ir contra o progreso comunal, contra a razón, contra a liberdade, contra a xustiza social, contra a maioría. A opresión nunca dura indefinidamente. Os tempos serán chegados. 

Moitísimas grazas a todas as persoas que o seguiron durante toda unha década. Moitas grazas aos meus lectore e lectoras, que fixeron posible que este blog exista. Cabrafanada sigue adiante. Coma ata o de agora. 

Autorretrato (4)

Un lustro son cinco anos e Cabrafanada comezaba a encherse de arañeiras. Pasa o tempo e resistímonos a aceptalo. Resístome a aceptar que hoxe é igual ca onte, aínda que temo que mañá será aínda máis distinto. Non é que calquera tempo pasado fose mellor; trátatase simplemente de que a ese individuo que son eu se lle enmarañan as arañeiras no pelo sen que cheguen a distinguirse realmente unhas do outro. O problema das arañeiras é cando penetran, a través dos oídos, dos orificios do nariz, e se instalan nos cuartos da mente. Daquela, as ideas avanzan lentas, porque tropezan con esas teas tan fina e sutilmente tecidas, porque ralentizan o fluxo cerebral, porque entoldan a visión, aínda que un se vexa coa mesma ollada de sempre. Se cadra, ese individuo da fotografía precisa varrer as arañeiras para recoñecerse, para enxergarse, pero tamén se cadra non deixa de ser un engano. Se cadra, do que se trata é de aprender cal é o punto de cruz co que se tecen as arañeiras e sacarlle partido. Se cadra nin sequera as arañairas son quen de deter o tempo e a cuestión está en ser máis rápido que o propio tempo, en anticiparse a el. En anticiparse, vello.

Cabrafanada xa ten un lustro

Cabrafanada xa ten un lustro. Acaba de cumprir cinco anos: un lustro. Foron cinco longos anos desiguais, a distintos ritmos, pero cinco longos anos posteando desde aquel día de novembro de 2003 en que decidín crear un blog, toda unha peripecia que xa teño relatado. Creo que non me equivoco se afirmo que fun o primeiro escritor galego que abriu un blog. Hoxe, cinco anos despois, sei que Cabrafanada cumpriu unha etapa. É unha etapa que remata, que precisa rematar.
Ao longo destes cinco anos, a palabra (que foi o que me impulso a abrir o blog) foi perdendo peso en Cabrafanada. Por unha banda, debido á canseira, ao esgotamento de alimentar un becho insaciable coma este; tamén á falta de tempo, co recurso ás imaxes. Pero, por outra, tamén debido á aparición de YouTube, con todo o seu atractivo e con todo o que significa, no marco dese interesante camiño que está a levar a que os blogs se convertan en pequenos (pero poderosos) instrumentos multimedia.
En calquera caso, cabrafanada non desaparece. Simplemente, ralentizará, no futuro (aínda máis) a súa periodicidade (se é que chega a manter certa regularidade) pero, sobre todo, fará un esforzo para adaptarase aos novos tempos, por empregar as novas tecnoloxías ao servizo da miña causa, que non é outra que a da miña condición de escritor, xa que baixo esa condición abrin Cabrafanada hai cinco anos.
Xa que logo, durante todo este tempo (e mesmo despois) emitirei desde cabrafanadablog.blogspot.com, entanto o enderezo tradicional cabrafanada.blogspot.com sofre as reformas precisas que o convertirán nunha plataforma web.
Sexa como sexa, non me queda máis que agradecerlles aos lectores e lectoras de Cabrafanada estes cinco anos de apoio e paciencia. Moitas grazas, de verdade.
Eu continúo, pero doutro xeito.





(Esta imaxe inferior roubeilla a Selva de Esmelle. Grazas, Selva).

Traslado por reformas

A partir de hoxe, e cando cumpre cinco anos de existencia, Cabrafanada entra nun proceso de reformas que o levará a converterse nun caderno web. Xa que logo, durante todo este tempo, Cabrafanada continuará a súa actividade desde aquí.

Cabrafanada

Contei nunha entrevista que Cabrafanada é un tópónimo existente na zona do Val do Tamuxe. Efectivamente. Creo lembrar, cando o descubrín, que se escribía separado: Cabra Fanada. Ben, pois, á marxe do topónimo, no que a min se refire, Cabrafanada non naceu neste blog, senón nun relato, titulado «Depende de nós», e publicado no ano 2001 no libro infantil Contos para levar no peto. Xa que logo, reproduzo a parte do relato onde se fala dese territorio chamado Cabrafanada:

Todo aquilo era ridículo. Moitas cousas que lle estaban a pasar non lle cadraban, pero agora non tiña ganas de pensar nelas. O que de verdade lle apetecía era ir falar coa Xirafa, unha boa amiga que vivía nas aforas da cidade, nun lugar tranquilo chamado Cabrafanada. Así que colleu o tranvía que a deixaba máis perto de alí. Quería visitala porque era a súa mellor amiga. Estaba segura de que nunca se esquecería dela, a pesar dos seus problemas de memoria. As amizades levábaas sempre prendidas no corazón.
(...) Ela observou detidamente o pescozo da súa amiga Xirafa, recortado contra os edificios da cidade, que se albiscaban ao fondo. Sentíase feliz. Sempre que visitaba á Xirafa tiña a sensación de que logo retornaba coas enerxías renovadas, coa alma chea de forza e de luz, perfumada, e co corpo tan relaxado coma se a penas lle pesase. Era exactamente o que se di unha boa amiga, a Xirafa.

Ponte

Cabrafanada sobe ao monte, a respirar aire fresco.
Até o domingo.

Arquivo

Un dos meus obxectivos é que Cabrafanada funcione como arquivo. Hoxe por hoxe, esa é unha das capacidades máis interesantes dos blogs.
Debido á súa versatilidade, os blogs teñen enormes posibilidades para cumpriren esa función. Nese sentido, un dos principais retos pendentes de blogger é a súa habilitación para que sexa posible subir textos en pdf ás bitácoras. Unha vez que iso se logre, as posibilidades dos blogs medrarán considerablemente e a páxinas web tradicionais perderán moito do seu sentido, entre outros motivos porque a diferencia de custes é abismal.
Nesa liña, a columna da esquerda de Cabrafanada, onde figuran os enlaces, ten a vocación de se converter nunha valiosa fonte de información (especializada, no meu caso, na miña obra literaria). Ademais de enlazar toda a información web existente sobre os meus libros, as recensións e os textos literarios da miña autoría que circulan pola rede (tanto en galego como traducidos a outras linguas), acabo de incorporar algo que me parece fundamental: material audiovisual.
No epígrafe «Audiovisual», debaixo de «Recensións», pódense atopar dous pequenos vídeos. O primeiro, aproximadamente de catro minutos, é un recital poético que dei na Universidade de Varsovia, ao final dunha conferencia, no mes de maio de 2006. Dura aproximadamente catro minutos e todos os poemas recitados son do libro Cidades. O segundo é un pequeno fragmento dun poema bastante longo, titulado ‘Galegonía’, que trata sobre a lingua galega, e que está publicado no meu libro Subversións. Dura algo máis de trinta segundos. O recital é do mesmo día e do mesmo lugar. Os dous vídeos envioumos a lectora de Lingua e Literatura Galegas en Polonia, Lucía Rodríguez Caeiro, á que quero facerlle chegar o meu agradecemento. A miña intención no, futuro, é ir creando material audiovisual específico para Cabrafanada.
Inmediatamente despois do epígrafe «Audiovisual» está o epígrafe «Documental: Lara Bacelos. Poesía: Fran Alonso e Kiko Neves». Trátase de Ollos da cidade, un fermosísimo documental dirixido por Sara Jess e baseado na relación entre a nosa poesía e cultura urbana. Debido ao seu peso aparece dividido en catro partes. Está a aloxado na páxina de Sara Jess en You Tube.
Como veríades, no espazo de arquivo web de Cabrafanada aparece tamén unha selección das miñas colaboracións en prensa (principalmente en La Voz de Galicia, pois non é posible enlazar as columnas de opinión de A Nosa Terra); un «espazo cósmico» con enlaces relacionados co mundo da escrita e da cultura, da música, da información, da solidariedade, de Vigo e do Val Miñor; un apartado de escritor@s galeg@s con blog ou web propio e, finalmente, un enlace a diversas e interesantes bitácoras.

Cabrafanada deixa o chupete

Cabrafanada deixa, por fin, o chupete. Porque cumpre tres anos. Hai tres anos, precisamente, en novembro de 2003, lanceime en caída libre ao ciberespazo. Aínda que os primeiros post de Cabrafanada non apareceron até o 5 de xaneiro de 2004, porque decidín inaugurar o meu cosmocaderno coa entrada do novo ano (e porque precisaba ese tempo para afacerme ao manexo de tan estraño aparello), foi no mes de novembro do 2003, como podedes ver no meu perfil –inaccesible no anterior deseño– cando me precipitei irresponsablemente ao baleiro. A caída foi dura. Batín contra o html e rompín cinco costelas, un xeonllo e tres dentes. O dos dentes foi unha maldición para Cabrafanada, que lle ten auténtico terror aos dentistas. Pero tamén un signo de identificación. Tres anos despois daquela botadura, e logo dunha cosmotravesía escrita con paixón intermitente, Cabrafanada decidiu mudar a súa imaxe. Hoxe atreveríame a dicir que aqueles inicios foron tempos memorables (memorablemente horribles). Cando menos para esta cabra sen dentes, que nada sabía de como manexar aquelas insolentes plataformadas chamadas blogs. Síntoo, se parece que estou a falar da prehistoria, pero tres anos no ciberespazo parécenme unha eternidade cósmica. Ao principio, embarrancaba con extremada frecuencia na pérfida arañeira do html. E, por se fose pouco, as entrañas do meu blog só se comunicaban comigo naquel inglés técnico cabrón que me custaba tanto descifrar. Aínda non había opción de manexarse noutras linguas. Daquela, o de subir imaxes era só para iniciados e recoñezo que eu quedaba abraiado con aqueles primeiros blogs dedicados ás imaxes ou cos que conquistaban deseños propios. Eran outros tempos. Blogger nin sequera ofrecía a opción de engadir espazos para os comentarios, así que, con moito esforzo, tiven que ir buscalos a outra web: Haloscan. Hai aproximadamente un ano atrás (¿foi hai un ano ou máis?) todos os comentarios que xenerosamente deixastes rubricados en Cabrafanada desapareceron por arte e maxia de Haloscan, sen previo aviso. Perdinos todos e pídovos desculpas por iso. Con gran fastidio pola miña parte, as vosas palabras perdéronse no ciberespazo. Pero os tempos avanzaban. A rapidísima popularización e demanda dos blogs fixo que a propia evolución das ferramentas de blogger sexa impresionante, igual que as webs de axuda. Con algunhas cosmoestradas aínda pendentes, o ciberespazo, hoxe, está bastante ben sinalizado. Tres anos despois do seu big ban, Cabrafanada renóvase, cambia o seu rostro, peitéase con coquetería e incorpora, con prudencia, algunhas imaxes e outras futuras aportacións. Cabrafanada é Cabrafanada. Nin posúe a destreza duns nin a teimosía doutros. Durante todo este tempo, debido ás miñas ocupacións (os escritores tamén temos que escribir algo de ficción, para disimular e que nos sigan chamando escritores) Cabrafanada camiñou lenta (pero segura), inconstante (pero firme), irregular (pero con futuro). Outras veces, a forzada intermitencia debeuse a incomprensibles problemas de suministro eléctrico, que fan que de cando en vez o meu adsl se poña en folga. Hai unhas semanas, como nos tempos de María Castaña, tiven que conectar o meu ruter a unha pila de regularización da tensión eléctrica. Aínda ignoro con que ollos acollerá este inverno o meu novo invento técnico. ¿Parece que vivo no Courel? Pois non é así, vivo no Val Miñor. En fin, dicíavos que atendendo á evolución do ciberespazo Cabrafanada é unha engurrada ancianiña, pero atendendo ao futuro, Cabrafanada é un simple, humilde e impredicible embrión. E o único que pode dicir dese futuro é que se trata dun burato cósmico insondable.
Cabrafanada é o blog dun escritor que se cadra non escribe tanto sobre literatura como sobre a vida, sobre o cotián, sobre os seu libros, e sobre a vida e o cotián en relación cos seus libros. Ou se cadra equivócome. Se cadra Cabrafanada é outra cousa e eu non a percibo como debería. En todo caso, son as miñas lectoras e lectores quen xulgan. Eu, o único que podo facer hoxe é recuperar un par de frases do post inaugural: «Cabrafanada é un espacio persoal para a opinión e a creación, desde a improvisación, desde a cotianidade, desde o arrebato da paixón, un espacio que me permito a arroutada de lanzar, dolorosa e alegremente, contra o enigmático baleiro cósmico. Cabrafanada é unha inconsciencia, un espacio persoal crítico e creativo, furtado ao día a día e escrito co motor da paixón, da visceralidade». E así foi como comecei. Moitas grazas a tod@s polo voso apoio.

Descanso

Cabrafanada marcha de vacacións. Vai percorrer o mundo, na procura dun dentista que lle bote un ollo á súa dentadura. En setembro, Cabrafanada estará de regreso, coa cabeza aireada noutras latitudes e as forzas renovadas. Até entón, e moito obrigado pola vosa paciencia caprina. Que os aires do verán vos sexan propicios.

Día Histórico

Hoxe é un día histórico para Cabrafanada. Logo de que este cosmocaderno nacese amarrado ao cable, tras pasar unha época de obrigado silencio, e outra, recente, de auténtico martirio, Cabrafanada asomou por fin a súa cabeza ás tuberías do ADSL. E iso, a pesar de que non puido contar coa axuda dos torpes directivos de Telefónica, que lles din aos seus técnicos que os Mac producen alerxias irreversibles.
Como dixo Tarradellas, Ja soc aqui.

Cabrafanada: o blog intermitente

Sospeito que a miña relación con Cabrafanada vai ser un continuo amor intermitente até os inicios do vindeiro ano. Creo que xa notastes que desde hai algún tempo é un amor ausente. A miña situación persoal, cos meus ordenadores metidos en caixas e unha conexión a internet extinta, vaime dificultar esa relación. En todo caso, prégolles aos meus lectores que desculpen tanto as miñas ausencias como a miña probabilísima inconstancia.

O roubo

Máis dunha ducia de días de frenéticas e diversas actividades mantivéronme afastado de Cabrafanada. Agora, volvo roubarlle á miña vida un oco para este espacio. Cando o tempo empuxa con malos modales, o mellor disimular, facerse o distraído e roubarlle os minutos ás caladiñas.

O día da botadura



Hoxe é o día da botadura. Esta bitácora, este caderno bébedo e vacilante, libertario e humilde, este blog, seguramente inconstante, bótase á inmensidade do ciberuniverso.

CABRAFANADA é un espacio persoal para a opinión e a creación, desde a improvisación, desde a cotianidade, desde o arrebato da paixón, un espacio que me permito a arroutada de lanzar, dolorosa e alegremente, contra o enigmático baleiro cósmico

CABRAFANADA é unha inconsciencia, un espacio persoal crítico e creativo, furtado ao día a día e escrito co motor da paixón, da visceralidade.

CABRAFANADA é unha constelación fugaz, subxectiva e persoal, con vocación de contemporaneidade para a pulsión e a inmersión nun tempo que é o noso.