Educación, que prefires?

Acabo de recibir este texto por correo electrónico e non me resisto a reproducilo.

Elige la opción que más te interese:
¿Qué prefieres?

1. Cambiar TODAS las papeleras de la ciudad de Madrid (coste: 76 millones de €)

1. Hacer que 3.300 profesionales sigan trabajando en la educación y no vayan al paro (coste: 80 millones de €)

 
¿Qué prefieres?

1. Ver por todas partes en carteles que somos "la suma de todos" y que el metro de Madrid vuela (coste en 2011: 111 millones de €)

1. Mantener una red de educación pública que pueda dar a TODOS la oportunidad de prepararse y llegar hasta donde quieran (coste: 80 millones de €)

¿Qué prefieres?

1. Destinar dinero público a los que más lo necesitan (aulas de compensación educativa, desdobles para los alumnos con más problemas, departamentos de orientación que ayudan a alumnos con situaciones complicadas, aulas de enlace para alumnos que llegan y no conocen el idioma ...) (coste: 80 millones de €)

1. Destinar dinero público a los que más tienen (desgravación fiscal para las familias que llevan a sus hijos a colegios PRIVADOS) (coste: 65 - 90 millones de €)

¿De verdad crees que quitan recursos a la escuela pública para ahorrar dinero?
¿Aún piensas que la crisis es la causa de los recortes en la escuela pública? Si así fuese, ¿te has preguntado por qué no recortan también de la privada?

No te dejes engañar, en Madrid están intentando acabar con la Educación Pública para todos e imponer la Educación Privada para unos pocos, ¿LO VAS A PERMITIR?
DIFUNDE ESTE E-MAIL Y ACUDE A LAS MANIFESTACIONES, RECUERDA QUE TUS HIJOS SERÁN LOS PRINCIPALES AFECTADOS.
PUES COMO EN MADRID EN TODAS PARTES...

Raianas: volve Malvela

Volven as Malvela, co seu novo CD Raianas. Este é un vídeo reportaxe sobre o noso traballo musical destas mulleres de Mos.

Internet, mentiras, bulos, ficción, realidade ou... de que vai o meu libro «Ninguén»?

Un dos maiores atrevementos da narrativa contemporánea de última hora é ese acerto de habitar os territorios indefinibles e movedizos –e transitorios– entre a ficción e a realidade, entre a fábula e o tanxible, entre ilusión e a certeza; ese territorio que nas propostas narrativas máis avezadas se está a mesturar ata límites que destrúen completamente o noso concepto tradicional de ficción.

Falaba hai uns días, en Cabrafanada, de Anatomía dun instante, de Javier Cercas, un ensaio ou unha crónica (que non se sabe) que pode ser lida e intepretada como unha novela. E é que é unha novela. O Premio Xerais de Novela do 2010, Periferia, de Iolanda Zúñiga, tamén leva ao límite a construción dunha novela na que a ficción ten unha presenza mínima. O propio Javier Cercas abordara anteriormente ese tipo de indagación en Soldados de Salamina, incluíndose a si mesmo na propia novela, algo que fixeron máis recentemente o vasco Kirmen Uribe e o galego Cid Cabido. Aínda que, para min, son seguramente os narradores franceses os que falan con máis acerto desta tendencia, tamén hai algo en todo isto de retorno a Norman Mailer, a Capote, a Tom Wolf, aínda que con parámetros do século XXI e pasados por unha óptica posmoderna e fragmentaria.

Ao tempo, as lendas urbanas, o que nós tradicionalmente coñecemos como lendas urbanas, que levan moito tempo circulando especialmente pola nosa tradición oral, apoiáronse sempre nese xogo confuso entre realidade e ficción (e nos recursos da oralidade) para garantir a súa verosimilitude.

Precisamente agora, coa aparición das novas tecnoloxías e no contexto cibernético, a rede (e os videoxogos) potenciaron ata límites incribles esa confusión entre realidade e ficción e, en consecuencia, as lendas urbanas (das que os hoax forman parte, en boa medida) medraron a través desa nova prodixiosa vía que é Internet, botando man de novos recursos e da viralidade e facéndonos crer a todos que é verdade algo que realmente é mentira.

Ben, pois esa confusión provocada polos hoax constitúe o punto de partida desde o que se artella Ninguén.

Ninguén explora as os efectos, a través da rede, desa confusión cotiá entre ficción e realidade, narrando ou evidenciando situacións sobre as relacións humanas en contexto urbano que tamén teñen que ver coa nosa cotianidade de internautas e que nos acaban afectando a todos. Eis, en definitiva, uns puntos centrais do debate na narrativa contemporánea. E, ao tempo, explora os cambios das relacións humanas á luz da urbe e da tecnoloxía e sometidas a esas realidades.

O que sucede en Anatomía dun instante é que ese libro converte a realidade en ficción (a ficción aprópiase da realidade para facela súa sen modificala). Pero o que sucede na rede, pola contra (que é precisamente o que explora Ninguén), é que se converte a ficción en realidade (a realidade aprópiase da ficción para facela súa).

Iso é precisamente o que caracteriza eses hoax (bulos, mentiras) que a tod@s nos chegan continuamente aos nosos correos electrónicos ou á nosa páxina de Facebook. E cos que, nunha ou noutra ocasión, inevitablemente, picamos.

Os hoax, e as súas historias, conforman a columna vertebral de Ninguén.

O loisismo dos Tres Trebóns e Os Homes sen medo

Lois Pereiro foi neste ano das letras 2011, o autor máis vivo, dinamizador e provocador que nunca tivo esta celebración. Non podía se doutro xeito. Agora, Os Tres Trebóns fan público o vídeo da súa versión do poema «Declaración», de Lois Pereiro, na voz de Xurxo Souto.

Avante loisistas!

Libros pendentes

Sempre hai unha serie de libros que nos quedan pendentes de ler, ás espera do momento máis axeitado. Eu, que sempre teño un longa lista de libros na miña mesa de noite (en realidade téñoos por toda a casa, porque non me gusta ler na cama), aproveitei este pasado verán, como fago habitualmente, para atacar os máis longos. E lin un libro que tiña pendente desde hai tempo e que, de verdade, me engaiolou: Anatomía de un instante, de Javier Cercas. Este libro é unha auténtica lección de literatura e xornalismo, unha obra indefinible que consigue darlle a volta ao concepto de ficción. Todo o libro xira en torno ao xesto de Adolfo Suárez a noite do 23 F pero, en realidade, é unha ollada profundísima, arriscada e interpretativa sobre a transición española.
Todo o que lin no resto do verán, malia gustarme, quedou eclipsado por esa lectura monumental.

Tres libros en liña de saída: coincidencias ou intesidade creativa?

Ás veces, a@s escritor@s coincídenos un período creativo intenso. En boa medida, pásame a min nestes momentos. Non sempre foi así, indubidablemente. Ás veces tes longos períodos en que non escribes, en que precisas comunicar menos, en que non sentes a forza interior das ideas remexéndose dentro de ti. Polo menos, no que a min respecta, non todos os momentos foron ou son iguais. En cambio, agora sinto cada vez máis a necesidade de escribir, de rabuñar a pantalla cos dedos e as unllas (eu hai moito tempo que non escribo nin unha soa liña a man).

No meu caso, creo que hai dous motivos principais. O primeiro é que sinto máis próxima a guillotina do tempo, que se vai deixando acariñar cando un está a piques de atravesar a húmida arañeira do medio século. Esa é unha guillotina decisiva, que vai definindo e modelando os teus proxectos de seu.

Tamén é certo que, ás veces, a publicación de varios libros moi próximos na súa saída se debe a unha coincidencia e, en cambio, proceden de tempos de escrita distintos. Esa é outra das circunstancias que se abanea sobre a miña cabeza.

En trece ou catorce días, como moito, o meu novo libro de narrativa, Ninguén, estará na rúa. Non é longo (persoalmente, non son amigo das demasiadas páxinas na literatura), pero é o resultado dun demorado proceso creativo mantido ao longo dos dez últimos anos. É un libro que pecha un ciclo que ten moito que ver con Silencio e con Balada solitaria. Trátase dunha reflexión sobre a veciñanza e as formas de relación das persoas á luz das novas tecnoloxías. Sairá en Xerais, excelentemente acompañado doutro libro que se mergulla na nosa identidade mariña: Poñente, de Pere Tobaruela. Un libro que, desde unha ollada galego-catalá, apaña da memoria, para traer canda nós, o arrecendo da sardiña.

Inmediatamente despois, sairá outro libro meu. Un libro de poemas, titulado Transición. Leva prólogo de María Lado e un CD onde María e mais eu recitamos algúns dos poemas do libro. Sairá baixo o selo da nova e prometedora editorial Franouren (que, malia o nome, non ten nada que ver comigo), onde xa publicaron Xoán Abeleira e Estevo Creus.

E pouco tempo despois (a ver se consigo un pequeno respiro entre ambos os dous) sairá outro libro de poemas meu, do que aínda prefiro non adiantar máis noticias. Por se fose pouco, teño algúns proxectos máis afiando a punta.

Esta coincidencia na publicación, obrígame a adiar dous ou tres meses a publicación, en formato dixital, do próximo libro que ofrecerei aos meus lectores e lectoras e no que, esta vez, abordarei a opinión. E xa ten título, porque case sempre é das primeiras cousas que se me ocorren.

Conversa cun ordenador

A finais de agosto acudín con catro nenas a visitar o Verbum, ou Casa das Palabras. Durante a visita, mantiven unha conversa cun ordenador, que me interrogaba sobre a miña visita ao museo. A conversa, moi breve, derivou, inesperadamente, ao ámbito da reivindicación lingüística. Ao final non puiden resistirme a sacarlle unha foto á conversa. Chegado ao punto candente, o ordenador fíxose o sueco.

Poema en linha reta, de Fernando Pessoa

A través de Poemargens.

Vídeo sobre «A aranha e eu»

Este vídeo, creado a partir de «A aranha e eu» está feito por Ana Patrícia Cal para a unha materia da Licenciatura de Ciências da Educação da Universidade de Lisboa.

«Vivimos nunha ditadura», por Iñaki Gabilondo

Vía Chuza.