Descanso

Cabrafanada marcha de vacacións. Vai percorrer o mundo, na procura dun dentista que lle bote un ollo á súa dentadura. En setembro, Cabrafanada estará de regreso, coa cabeza aireada noutras latitudes e as forzas renovadas. Até entón, e moito obrigado pola vosa paciencia caprina. Que os aires do verán vos sexan propicios.

Excelente entrada

A imaxe que o BNG e o PSOE están a dar das negociacións é magnífica. Todo un exemplo de entendemento e bo facer que espero que se manteña durante toda a lexislatura. Parabéns.

Canallada

O que está a facer o goberno en funcións do PP antes de marchar é unha auténtica canallada: conceder subvencións millonarias, pechar os concertos educativos para os próximos catro anos, buscar o xeito de blindar os seus altos cargos, conceder as licencias da televisión dixital... todo un exemplo do nepotismo co que gobernaron. Que Belcebú os manteña ben doradiños nese inferno no que eles mesmos cren.

O suicidio do poeta

Logo de tanta extenuación política, hoxe a literatura volve a Cabrafanada. Vouvos ofrecer un texto impresionante, traducido ao castelán (Hiperión) polo poeta galego Xoán Abeleira hai xa cinco anos. Trátase dun libro do poeta africano Jean-Josep Rabearivelo (1901-1937). O malgache Rabearivelo foi un escritor de expresión francófona (como case todos os africanos dos que chegamos a saber algo, escribiu na lingua colonial) e na súa "Última páxina dos Cadernos Azuis" (Diario inédito do autor) vai poetizando, en directo, o seu suicidio. É, daquela, o derradeiro texto que escribiu na súa vida. Aínda que a traducción ao castelán de Abeleira é moito mellor que a miña ao galego, que parte da súa (as miña desculpas), obviamente, ofrézovolo en galego pois así é como teño o texto dixitalizado, logo de que o traducise hai dous ou tres anos para lelo nunha emisora de radio e, posteriormente, nalgún centro de ensino. O texto que vos ofrezo está estractado:

Última páxina dos Cadernos Azuis

—Ás 14 horas menos 9 minutos do meu reloxo, tomo 14 pílulas de 0,25 miligramos de quinina, para ter a cabeza ben pesada e aturdida. E un pouco de auga para engulilas.

A idade de Guérin, á idade de Deube
un pouco máis vello ca ti, Rimbaud anti-nada,
dado que esta vida móstrase demasiado rebelde
e que a abella esgotou todo o polen posible,
nada queda por desputar, nada que agardar,
agás, tendido sobre a area ou a pedra, baixo a herba,
botar unha ollada tenra
sobre todo aquilo que algún día formará gavelas.
(…)
Pero, ¿qué presencia máis pura pode haber
que a de estar rendido a ti, oh doce Nai, oh Terra?
Todos nos reencontraremos na túa soidade
poboada e deserta coma o océano.
E cada vez que aquí arriba sople o vento do sur
os de abaixo charlaremos dos supervivintes.
(…)
Pero xa sinto o ulido do pó
e das herbas; xa escoito a chamada da miña filla,
¡ah! por pouco que o esquecemento siluetease os vosos ollos de terra
¡lembrádevos algunha vez de nós, tranquilos nas nosas cavernas!

—Ás 14 horas 37 minutos do meu reloxo.
A quinina comeza a facer efecto; nun pouco de auga con azucre, vou tomar máis de 10 gramos de cianuro potásico (…)

Bico o álbum familiar. Envíolles un bico aos libros de Baudelaire que teño no outro cuarto.
15 horas 2 minutos. Vou beber isto. Xa está.
Mary, fillos, os meus pensamentos, os meus últimos pensamentos, son para vós.

Inxiro un pouco de azucre. Afogo. Voume tumbar.

O mellor agasallo

Hoxe recibín o mellor agasallo de cumpreanos que me fixeron nunca: o PP
perde a maioría absoluta. Agora si que non esquecerei nunca o día en que fixen 42 anos.

A Galicia irredenta

Hoxe fun ao curro de San Cibrán, un lugar magnífico para pasar o día. Desde que era un adolescente coñezo bastante ben os curros da Groba e adoito ser un incondicional do de Mougás. Con todo, hoxe fun ao de San Cibrán por vez primeira. Un curro é un incrible lugar de contrastes, onde as tradicións máis ancestrais (e con seguridade moitos votantes do PP) se dan a man cos novos tempos: bestelleiros de pelopincho verde e nissan patrol, rap no radiocasete, inmigrantes peruanos vendendo sombreiros nos telderetes compartidos coas pulpeiras...
Alí tamen se pode ver a Galicia rancia, a do posto que anuncia en castelán "Todo lo necesario para el caballo y el jinete, Paramos, Tuy" ou a que representa aquel bestelleiro de bitoge aznariano que suxeitaba o seu cabalo cunha correaxe formada, integramente, pola bandeira española.
Pero a verdade é que os curros (a excepción é o de Sabucedo, que non che me gusta nada nadiña) son lugares aínda auténticos, esa Galicia brutal, irredenta, salvaxe e indómita; esa Galicia bravú que é parte da nosa identidade.
Hoxe, en San Cibrán tamén houbo tensión porque a xente andaba entre os cabalos con excesiva confianza e produciuse un momento dramático: un cabalo desbocado foi quen de se ceibar das cordas coas que o amarraban os bestelleiros que o marcaban a ferro e pateou a unha neniña de cinco ou seis anos, guindándoa polo aire. Atendérona na ambulancia que permanece alí durante toda a xornada e seica se recuperou sen problemas.

Outra vaca

Por certo, hai outra vaca pastando no millo. Longa vida, coma ao César.
E, falando de vacas, hai pouco tempo atopei un blog que se chama "A tolemia é un sombreiro". Así que ben merece que Cabrafanada o cite. E non teño o pracer de coñecer a súa habitante. Como diría Siniestro Total, ¿quienes somos, de donde venimos, a donde vamos? Por suposto, xa merquei o seu "Popular, democrático y científico".

Hemeroteca

Para as persoas que me piden información sobre as listas negras, efectivamente, pode consultarse en calquera hemeroteca que teña o Diario 16 de Galicia (imaxino que a maioría). A información que dei eu corresponde, sobre todo, á publicada os días 3 e 4 de maio de 1990 (o que conservo fotocopiado), pero todo comezou a saír varios días antes. Creo lembrar que varios días despois tamén seguíu saíndo información, pero xa menos. Está ubicada nas páxinas de Galicia e resulta doada de atopar, aínda que o xornal xa non exista.

O voto emigrante, a ma+s

O feito de que sexan os emigrantes, que non viven entre nós, os que decidan, co seu voto, quen nos vai gobernar, a nós (e non a eles), é unha atrocidade descomunal que só lle convén ao poder establecido.
E o que estou a dicir non é unha rabieta de circunstancias senón unha opinión coherente que xa hai anos que veño mantendo.

Decepcionante

Este é un día «histórico» decepcionante.
SOLICITO UN MINUTO DE SILENCIO POR GALICIA.