Por unha literatura sen fronteiras.
27.9.07
26.9.07
Xiana Arias en Poetízate
Na última edición de Poetízate incluín dous poemas de Xiana Arias, do seu fresquísimo e inquendante libro Ortigas. Agora Xiana é a máis nova das poetas incluídas na antoloxía.
24.9.07
O poder da túa voz
As campañas de Amnistía Internacional na rede son excelentes.
A última campaña desenvólvese baixo este lema:
¿Sabes o poder que ten a túa voz?
O poder da túa voz
A última campaña desenvólvese baixo este lema:
¿Sabes o poder que ten a túa voz?
O poder da túa voz
22.9.07
Recital en Madrid
O xoves 27 de setembro estarei en Madrid, participando nun recital poético na Casa de Galicia, xunto con Marilar Aleixandre e Román Raña. O acto estará presentado e moderado por Vicente Araguas e pertence ao ciclo Estacións Poéticas. Será ás oito da tarde, na rúa Casado del Alisal, 8, moi perto do Museo do Prado.
21.9.07
19.9.07
Valmiñor.info
Valmiñor.info mellora ostensiblemente a súa web.
A boa información local é cada vez máis estratéxica.
A boa información local é cada vez máis estratéxica.
17.9.07
11.9.07
O gastrónomo
O gastrónomo estaba francamente anoxado. Pediu a conta para marchar canto antes. Co enfado, comezaba a revolvérselle o estómago. Naquel restaurante eran uns simples traficantes de comida e iso el non o soportaba. El, Cordón de Ouro da Gastronomía Hispánica. Para empezar, desde a última vez que estivera alí non fixeran nada por renovar a carta. Pedira un dos pratos máis delicados, lacón con grelos e nata feitos na súa propia xelatina, recheos con pasas gratinadas e servidos con culi de perdiz aromatizado de lombarda e castañas do Courel, e estaba francamente mal preparado. Pareceulle especialmente deleznable o exceso de cocción nas patacas, pero tamén lle desagradou o desproporcionado das gornicións. E, por se fose pouco, discutíranllo. A el, que era Pano de Ouro da Escola de Hostelería de Bordeaux. Así que, case sen probar as canas de nata e menta con chocolate quente que pedira de postre, pagou e saíu do local. O enfado alteráralle o sangue e sentía incómoda a dixestión. Por veces odiaba a súa profesión. Había cousas que eran moito máis do que un Mestre Asador da Cahine des Rotisseurs coma el podía soportar. Meteuse no coche coa intención de afastarse de alí canto antes. Pero polo camiño foise sentindo peor. O enfado provocáralle náuseas, cada vez máis frecuentes, e logo unhas terribles arcadas. Cada vez que se lembraba do intolerable exceso de cocción nas patacas, sentía a molestia da comida a fedellarlle no ventre. Coa rabia, estaba empezando a descompoñerse. De súpeto, non puido aguantar máis. Quixo parar o coche para saír, pero non lle deu tempo. Cando se deu conta xa o vomitara todo sobre o volante. Poucas cousas hai máis duras que a vida dun gastrónomo, pensou.
19.8.07
12.8.07
Como todos os días
Como chegou á casa un pouco máis cedo do habitual, tivo tempo a sentarse un anaco no sofá, preparse un café e descansar. Desde había un par de meses, ela acudía puntualmente á súa cita diaria. Estaba seguro de que, polo tanto, hoxe tampouco podía fallar.
Cando considerou que estaba a piques de aparecer, dirixiuse ao cuarto de atrás, axustou a persiana de xeito que lle permitise observar a través das fírgoas sen ser visto, acomodouse na cadeira e esperou, pegado contra as lamas de plástico, a que ela aparecese.
Ela apareceu, tan puntualmente como todos os días, preparada para facer aqueles movementos de balet que practicaba desde que se trasladara a esa vivenda, ou polo menos desde que, había dous meses, el a descubrira.
Como todos os días, ela comezou a espirse, a modo, moi sensualmente, ao ritmo da música, soltando con suavidade cada unha das prendas mentres se deixaba posuír polo ritmo, polo baile, pola danza. Logo, xa completamente núa, tamén como todos os días, acelerou os movementos, facéndoos máis suxestivos, máis intenso e máis eróticos.
El observouna, como todos os días, cos ollos enchufados contra as fendas da persiana, sen perder detalle, contendo a respiración pois temía estupidamente que chegase a delatalo.
En cambio, aquel día, descubriu tamén que ela facía algo que non fixera nunca. Así que puido ver como se agachaba, como erguía unha pistola, como apuntaba contra a persiana tras a que el se escondía e como lle disparaba, sen que lle dese tempo nin a reaccionar.
Cando considerou que estaba a piques de aparecer, dirixiuse ao cuarto de atrás, axustou a persiana de xeito que lle permitise observar a través das fírgoas sen ser visto, acomodouse na cadeira e esperou, pegado contra as lamas de plástico, a que ela aparecese.
Ela apareceu, tan puntualmente como todos os días, preparada para facer aqueles movementos de balet que practicaba desde que se trasladara a esa vivenda, ou polo menos desde que, había dous meses, el a descubrira.
Como todos os días, ela comezou a espirse, a modo, moi sensualmente, ao ritmo da música, soltando con suavidade cada unha das prendas mentres se deixaba posuír polo ritmo, polo baile, pola danza. Logo, xa completamente núa, tamén como todos os días, acelerou os movementos, facéndoos máis suxestivos, máis intenso e máis eróticos.
El observouna, como todos os días, cos ollos enchufados contra as fendas da persiana, sen perder detalle, contendo a respiración pois temía estupidamente que chegase a delatalo.
En cambio, aquel día, descubriu tamén que ela facía algo que non fixera nunca. Así que puido ver como se agachaba, como erguía unha pistola, como apuntaba contra a persiana tras a que el se escondía e como lle disparaba, sen que lle dese tempo nin a reaccionar.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)