O carallo 29

A través de Ramón Nicolás coñezo a existencia real do Carallo 29.
Sorprendente. ¡Non era ficción!
Perpetuado, incluso nos blogs e nos blogueiros.
Algo con tanta bibliografía, por forza, tiña que ser científico.
Xa o dicía Juan Soto na Guía secreta de Galicia en 1974: «Hay una palabra que oirá muchas veces. Tantas, que se le pegará y acabará repitiéndola. Esta palabra es 'carallo', la más repetida, sin duda, por el pueblo gallego, desde los oestrymnios hasta nuestros días. (Algunos chuscos mal intencionados dicen que los gallegos tenemos siempre el 'carallo' en la boca. No repita usted la gracia, porque es una grosería). Carallo es un vocablo que sirve para expresarlo todo: alegría, tristeza, duda, sorpresa, asentimiento, negación, etc. Un 'carallo' a tiempo es una victoria dialéctica».

Verquidos na Foz do Miñor

Pedro Telmo, desde Valmiñor.info, denuncia os verquidos na Foz do Miñor, espazo natural protexido e integrado na Rede Natura 2000.

Estado do benestar

Mañá estarei aquí, falando do estado do benestar. A miña intervención ubícase na sesión de apertura, desde a perspectiva de "Outras olladas, outras visións do estado do benestar". A miña ollada será literaria. Non podía ser doutro xeito.

¿Que pasa en Gondomar?

O PP e o PSOE de Gondomar, que parecen actuar conxuntamente, cada vez van ter que dar máis explicacións á cidadanía. Logo do último pleno, deberán que explicarnos o inxustificable motivo polo que se opuxeron á creación dunha gardería municipal (galescola) financiada pola Xunta de Galicia, oposición que agora imposibilita ao Concello de Gondomar para dotar a poboación gondomareña dunha infraestrutura dese tipo a curto prazo. O feito de que os intereses políticos prevalezan por enriba dos intereses do pobo é o máis grave que pode suceder no ámbito da política, e moi especialmente da política municipal.

Libro e mercado

Os vindeiros xoves e venres celébrase o IV Simposio sobre o Libro e a Lectura, organizado pola AGE. O prazo de incrición permanecerá aberto até o mércores. Coa conferencia inaugural a cargo da directora de Lumen, Silvia Querini, abrirase unha edición dedicada, nesta ocasión, ao candente tema de libro e mercado, analizándose as tensións e implicacións entre o mercado e todos os elos da cadea do libro: os autores, os editores, os libreiros, as axencias literarias... O subdirector da revista Qué Leer, Antonio González Iturbe; o director do grupo portugués Edições Asa, Manuel Valente, o presidente da Confederación Española de Gremios y Asociaciones de Libreros (CEGAL), Fernando Valverde; a axente literaria Mónica Martín; o director de Cultura da FNAC, Ramón Reboiras; a escritora e crítica literaria Inma López Silva; ou o responsable do suplemento Culturas de La Voz de Galicia son algúns dos participantes. O programa completo pode verse aquí.

Fervenzas literarias

O forno dos escritores na lareira das Fervenzas Literarias, unha páxina utilísima para saber de libros no medio desta gravísima crise de lectores que padecemos. Só un 7,1% da pobación galega se define como lectores habituais.

Sinaturas contra o Parque Eólico da Groba

SOS A Serra da Groba

A.A.: Xunta de Galicia

As cidadás e cidadáns abaixo asinantes manifestamos a nosa total oposición á instalación do Parque Eólico Albariño I na Serra da Groba porque o consideramos un espazo natural e cultural de gran valor que cómpre preservar e conservar.

Esiximos unha figura de protección axeitada para a conservación dos cabalos de raza galega que alí habitan (a maior concentración de cabalos salvaxes da península) e dos curros que anualmente se celebran.

Esiximos a preservación e coidado de todos os restos arqueolóxicos existentes na Serra da Groba e a catalogación inmediata dos xacementos coñecidos e sen catalogar.

Esiximos a inclusión da Serra da Groba como Lugar de Interese Comunitario (LIC) na Rede Natura 2000, pois reúne máis que sobradamente as condicións necesarias para iso.

Esiximos, en suma, poder seguir gozando destas riquezas que esa Serra atesoura, que son de toda a cidadanía, e legalas, melloradas, ás futuras xeracións.


Sinatura on line

Males de cabeza, en castelán e catalán

Este mes de novembro publícase a tradución de Males de cabeza ao castelán e tamén ao catalán. Coinciden. A edición en español edítaa Faktoría K, na súa nova colección de Narrativa e xa teño un exemplar impreso na miña man. Males de cabeza é o número 2 desa nova colección. O número 1 é La frontera infinita, de Celso Emilio Ferreiro, con prólogo de Ramón Nicolás.

En catalán, a tradución, excelente, é responsabilidade de Fina Iglesias, e a editora que a publica é El Cep i la Nansa, unha editorial pequena e de bo facer. A tradución ao catalán recibiu unha bolsa do Institució de les Lletres Catalanes. O título traducido é Mals de cap e aparece na serie Desabafo.

Ademais, Males de cabeza está sendo verquido ao polaco por Joanna Wlodazczyk, que está a facer a súa tese de licenciatura sobre a tradución do meu libro a esa lingua. Joanna xa traduciu ao polaco e publicou "Os aforros da vella" ("Oszczednosci staruszki") de Males de cabeza, e recentemente un relato de Cartas de amor.

Un dos relatos de Males de cabeza, «Domesticum bellum», xa fora traducido ao alemán aus dem Galicischen por Heidi Kühn-Bode, e editado nunha antoloxía da editora Axel Lenzen Verlag (Iberia polyglotta. Zeigenössische Gedichte und Kurzprosa in den Sprachen der Ibersichen Halbinsel. Mit deutscher Übersetzung). Outro relato do libro, «O fareiro», foi publicado en México pola revista cultural Blancomóvil.

Os tres do eixo

Un documental feito por Sara Jess sobre Os tres do Eixo (Xesús, Xosé e Simón), que acaban de ingresar na cadea de Teixeiro.

Obxectos arqueolóxicos

Hai algúns días visitei coas miñas fillas o Museo do Pobo Galego. A verdade é que levaba tempo sen ir, e descubrín que o museo está moi mellorado. A visita foi realmente entretida. Nunha sala anexa, había unha exposición, basicamente de material didáctico, organizada por un colexio de Taragoña. Un dos descubrimentos que a visita lle produciu á miña filla maior produciuse precisamente alí, diante dun estraño aparello, ante o que permaneceu estancada, mirando para el coma se vise a cousa máis rara do mundo. A continuación, preguntoume que demos era aquela cousa. Tratábase simplemente, dunha máquina de escribir. Foi entón cando me decatei de que, afeita a que os ordenadores sexan para ela a cousa máis cotiá do mundo, era a primeira vez na súa vida que vía aquel estraño aparello co que, por certo, eu empecei a escribir bastantes anos atrás. O tempo é sempre o mesmo pero, sendo o mesmo, cada vez pasa máis apresa.